چنانچه حق‌تعالى مىفرمايد إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قِيلًا « 1 » . ترجمه‌اش آن است : به درستى كه نفسى كه در شب به عبادت الهى قيام مىنمايد ، يا عبادتى كه در شب حادث مىشود ، يا ساعتها كه در شب ناشى مىشود ، ثبات قدم ورزيدن در آن دشوارتر است ، چون ترك خواب نمودن و به عبادت برخاستن دشوار است ، يا آنكه موافقت دل با زبان در آن بيشتر است ، و دل خبر دارد از آنچه بر زبان جارى مىگردد ، و سخنش درست است ، يعنى دعواى اخلاص كه در بندگى خدا مىنمايد صادق‌تر است . چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام در تفسير اين آيه وارد شده است : مراد آن است كه آدمى برخيزد از رختخواب خود ، و غرضش رضاى خدا باشد ، و غير او منظورش نباشد ، با آنكه حق‌تعالى را در آن تاريكى شب نورها و فيضها و رحمتها هست كه لذّت آنها را متعبّدان مىيابند « 2 » . و به اسانيد بسيار از نبى و ائمه اطهار عليهم السّلام منقول است كه : شرف مؤمن برخاستن اوست به نماز شب ، و عزّت مؤمن بازداشتن شرّ خود است از مردم « 3 » . و از حضرت صادق عليه السّلام مروى است كه : بر شما باد به نماز شب ، به درستى كه آن سنّت پيغمبر شماست ، و ادب صالحان پيش از شماست ، و رفع كنندهء دردهاست از بدنهاى شما ، و فرمود : نماز شب رو را سفيد ، و آدمى را خوش‌خو و خوش‌رو مىگرداند ، و سبب مزيد روزى مىشود « 4 » . و در حديث ديگر فرمود : مال و فرزندان زينت زندگانى دنياست ، و هشت

--> ( 1 ) سورهء مزمّل : 6 . ( 2 ) بحار الانوار 87 / 148 ح 22 . ( 3 ) فروع كافى 3 / 488 ح 9 . ( 4 ) بحار الانوار 87 / 149 ح 25 .